Kanada

Cechą szczególną życia politycznego Nowej Francji w XVII i XVIII w była jej całkowita zależność od Paryża i dworu francuskiego. Zarówno sami królowie francuscy, zwłaszcza Ludwik XIV oraz Ludwik XV, jak i ich ministrowie bezpośrednio bądź poprzez gubernatorów francuskich ingerowali głęboko w życie kolonii francuskich w Ameryce Północnej. Najwyższym urzędnikiem w Nowej Francji był mianowany przez monarchę francuskiego gubernator generalny. Był on przedstawicielem króla francuskiego, przysługiwał mu tytuł Monseigneur, a władza jego rozciągała się na obszar całej Nowej Francji. Posiadał on najwyższą władzę w sprawach wojskowych i polityki zagranicznej, w innych dziedzinach dzielił ją z intendentem. Intendent uzyskał dla siebie w ciągu XVII w. coraz większy zakres kompetencji i stał się faktycznie najbardziej wpływowym dygnitarzem Nowej Francji. Podlegało mu całe życie gospodarcze, a ponadto policja i sądownictwo. Uzyskał też zwierzchność nad sprawami morskimi, transportem, bezpieczeństwem kraju, stanem jego zdrowotności itd. Układał on budżet kolonii, określał wydatki wojskowe, podatki i ceny, kontrolował rolnictwo, rybołówstwo, przemysł i wydawał w związku z tyra odpowiednie przepisy i zarządzenia. Przewodniczył Radzie Najwyższej.

Tunezja