Plan podboju Nowej Francji
W jesieni 1758 r. wojska francuskie doznały dalszych klęsk. Generał John Forbes i pułkownik George Washington zaatakowali i zdobyli Fort Duąuesne, przemianowany odtąd na Fort Pitt (dzisiaj Pitts-burgh), który stał się bazą wypadową do dalszych działań wojsk brytyjskich. Pod ich naciskiem musieli Francuzi rozpocząć odwrót z doliny Ohio. W 1759 r. William Johnson zdobył Fort Niagara, niemal bez wystrzału padały kolejne forty francuskie. Droga do Montrealu stanęła otworem. Odcięcie drogi do Europy przez flotę brytyjską i utrudnienia handlowe komplikowały jeszcze bardziej i tak już niepomyślną sytuację gospodarczą francuskiej Kanady. Spośród 60 tyś. ówczesnej jej ludności jedna czwarta stała pod bronią, co powodowało zaniedbania w gospodarce rolnej. Trzeba było też żywić około 6 tyś. żołnierzy przysłanych z Francji. Spekulacja żywnością i nieudolność administracji stanowiły dalsze źródło kłopotów. Brakowało broni i żywności. Indianie zaczęli odchodzić od swych dawnych sojuszników i zawierali pokój z Anglikami. Plan podboju Nowej Francji przewidywał równoczesny atak sił lądowych pod dowództwem Jeffreya Amhersta i desantu morskiego pod komendą Jamesa Wolfe'a. Wobec bardzo powolnego pochodu głównych sił Amhersta podjął Wolfe na własną rękę wyprawę w górę Rzeki Św. Wawrzyńca na czele floty brytyjskiej, złożonej z 49 okrętów wojennych, 76 transportowców oraz 152 lekkich pomocniczych jednostek pływających. Wolfe miał pod swoją komendą ogółem około 18 tyś. marynarzy i 8600 żołnierzy.