Rywalizacja angielsko francuska
W dwa lata po śmierci La Salle'a rozpoczął swoją drugą kadencję na stanowisku francuskiego gubernatora Kanady wielokrotnie już cytowany Louis de Frontenac (okres drugiej jego kadencji obejmował lata 1689 — 1698). Blisko 70-letni starzec przybywał po raz drugi do kraju, w którym w ciągu 7 lat dzielących obie jego kadencje głupota i niedołęstwo przysyłanych z Francji urzędników zniweczyły owoce jego pracy z lat 1672—1682. Nie udzielono większego poparcia, a nawet torpedowano wielkie przedsięwzięcia La Salle'a, zburzono Fort Frontenac, sprowokowano nowe napady Irokezów, zrażając nieudolną polityką nawet Indian przychylnych dotąd Francji. Niepowodzenia Francuzów stały się tylko zachętą dla Anglików do osłabiania francuskiego władztwa w Kanadzie. W 1688 r. miała miejsce w Anglii tzw. „rewolucja wspaniała", przewrót polityczny usuwający z tronu Jakuba II Stuarta i powołujący na tron angielski Wilhelma Orańskiego. Obalony został absolutyzm i ustanowiona monarchia konstytucyjna, ograniczona przez parlament. Oznaczało to równocześnie wzrost pozycji politycznej burżuazji i szlachty oraz reprezentowanych przez nie tendencji kapitalistycznych. Zmiany te stanowiły również punkt zwrotny i na terenie Ameryki Północnej. Dopóki był na tronie angielskim Jakub II (1685 — 1688), zwolennik przyjaznej polityki wobec Francji, nie groziło Nowej Francji bezpośrednie niebezpieczeństwo ze strony Anglii.